Onderweg met Hem die de Weg is

Zoals jullie weten, breng ik mijn leven op de een of andere manier onderweg door. Ja, ik ervaar ook de waarheid van het bijbelvers dat zegt dat wie huizen verlaat omwille van Zijn naam, honderdvoudig zal ontvangen (Matt. 19:29). Maar tegelijkertijd ben ik altijd onderweg. En dat is iets prachtigs! Realiseer je je dat Yeshua nooit over Zichzelf heeft gezegd dat Hij het doel is? Maar Hij heeft wel over Zichzelf gezegd dat Hij de Weg is, dus is het goed om onderweg te zijn, op weg. Dit brengt me bij het belang van leren leven in het nu. Ik heb me de afgelopen jaren gerealiseerd dat mijn doel om genezing te ontvangen voor alle pijn en wonden van het leven op zich niet slecht is. Maar daarmee had ik de verwachting dat ik, eenmaal genezen, ‘perfect’ zou zijn. Zelfs als ik volledig genezen zou zijn, heb ik me gerealiseerd dat ik nog steeds tekort zou schieten ten opzichte van de heerlijkheid, heiligheid en volmaaktheid van God. Ook zou ik kunnen denken dat ik al meer genezen zou moeten zijn, maar voor God is mijn gebrokenheid geen obstakel, anders zou Hij het al veranderd hebben. Ik heb dus een ander perspectief nodig. Dit perspectief werd mij gegeven door IFnT, kort voor Insight Focused neuro Therapy, een integratieve benadering van genezing en persoonlijke groei. In IFnT worden neurowetenschap, psychologie en bijbelse waarheden gecombineerd om nieuwe perspectieven te bieden en ruimte te geven om te ademen. Ik ben ruim een jaar geleden met deze cursus begonnen en hoewel ik er nu pas over schrijf, heb ik er al enorm veel baat bij gehad. Voordat ik jullie vandaag een update geef over mijn fysieke omzwervingen, wil ik graag één principe met jullie delen.

Emergent living

Als je de term ‘Emergent living’ in andere talen vertaalt, krijg je beschrijvingen als: leven vanuit het hier en nu, ontluikend leven (het weghalen van luiken), zich ontvouwend leven, ontspruitend leven en bloeiend leven. Het idee is dat wanneer we leven met een punt aan de horizon als ons doel, alles daarop gericht zal zijn en onze weg steeds smaller wordt om dat punt te kunnen bereiken. Het ziet er zo uit: ↗ ↖ Maar wanneer we vanuit het hier en nu leven, omarmen wat ons leven op dit moment is en kijken vanaf hier naar de wereld en het leven. Zo beginnen we weliswaar vanuit een vast punt, maar hebben we voor ons een breed scala aan mogelijkheden. En dan ziet het er zo uit: ↖↗ Bij deze manier van leven is er steeds meer ruimte om te ademen en te zijn, terwijl bij het punt aan de horizon de dingen steeds beperkter worden. Ik denk dat we deze twee verschillende manieren van leven kunnen herkennen in de personen van Martha en Maria, zoals ze worden beschreven in het evangelie van Lucas, hoofdstuk 10. Hier hebben we Martha, die handelt met een vast punt aan de horizon: de beste gastvrouw voor Yeshua zijn, zodat er voor Hem volledig gezorgd wordt en het Hem aan niets zal ontbreken. Maria zit aan de voeten van Yeshua en geniet samen met Hem van het hier en nu. Ik denk dat we allemaal wel weten wie van de twee in dit verhaal gelukkiger is, en Yeshua bevestigt dit door te zeggen dat Maria het beste deel heeft gekozen en dat dit haar niet zal worden ontnomen. Dus leer ik mijn leven in het hier en nu te leiden, en mezelf en mijn leven te omarmen zoals we nu zijn, met alle ups en downs. En gewoon stap voor stap te gaan, een stap op de weg die Yeshua is, want Hij is aanwezig in mijn hier en nu. Hij is aanwezig wanneer de weg hobbelig is en wanneer de weg vlak is. Hij is hier en wandelt met mij, met ons. Hij is degene die was, die is en die komen zal, de grote IK BEN, volledig aanwezig in het nu.

Nog een extra gedachte over het hebben van een punt aan de horizon: op het moment dat je je naar dat punt toe begint te bewegen, schuift de horizon verder weg. In dit leven zullen we de horizon nooit bereiken (misschien ligt dat anders als we in de werkelijkheid van een nieuwe hemel en een nieuwe aarde leven… 😉), omdat die zich altijd van je zal verwijderen. Dit geprojecteerde punt aan de horizon is onbereikbaar! Ik bid dat ook jullie Yeshua mogen ontmoeten in je hier en nu, dat Zijn licht mag schijnen in de schoonheid en in de moeilijkheden van hoe je leven er op dit moment uitziet,

en dat je van daaruit de weg mag bewandelen! Als oefening nodig ik jullie uit om even stil te staan en je omgeving in je op te nemen: wat zie je? Wat hoor je? Wat voel je? Ik zit buiten in de schaduw, met uitzicht over de woestijn. Ik hoor vogels tjilpen en zingen. Ik voel de wind op mijn huid. Niet alles is mooi. Ik hoor ook bussen voorbijrijden en zware machines aan het werk in de nieuwe wijk in de woestijn. Ik neem die dingen waar, maar blijf er niet bij stilstaan. Ze zijn er gewoon. Ik ga wel dieper in het gevoel van de wind op mijn huid. Hoe voelt dat voor mij? Het is aangenaam, teder en voelt als een streling van God. En hoe voelt dat voor mij? Het voelt alsof ik een beetje smelt, alsof de hardheid van mijn noodzaak om te presteren een beetje smelt. En hoe voelt dat voor mij? Het is bevrijdend, alsof ik een last van me af kan schudden die al te lang aan me kleefde. En ik mag gewoon zijn, gewoon zijn en genieten. En hier stop ik even met schrijven en geniet ik gewoon. Wat zegt God hiermee tegen mij? Ik mag en word uitgenodigd om vrij te bewegen, zonder de noodzaak om te presteren, zonder dat elke beweging een doel hoeft te hebben en effectief, efficiënt en optimaal moet zijn. Gewoon mezelf zijn is genoeg; dat ik adem, voel, hoor en zie, vervult Gods doel voor mij.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Onverwachte reisroute

Dus na mijn verblijf in Spanje en Portugal was ik van plan om naar Israël te reizen. Hoewel Israël midden in de oorlog met Iran zat, voelde ik dat God me zei daarheen te gaan en dat Hij met me mee zou gaan. Dus gehoorzaamde ik (met vreugde, want ik verheug me er altijd op om naar Israël te gaan) en ging ik naar het vliegveld om mijn vlucht naar Israël te nemen. Maar ze kregen geen toestemming van Israël om mij aan boord te laten (en met mij nog veel andere buitenlanders, vanwege de oorlog). Had ik God dan niet goed gehoord? Dat zou kunnen, maar ik handelde naar mijn geweten, naar wat ik dacht dat Hij van mij vroeg. En misschien was dit gewoon een manier om mij gehoorzaamheid te leren. En wat het ook was, Hij was nog steeds bij mij, zorgde voor mij en voorzag in mijn behoeften, want binnen een half uur nadat ik had gehoord dat ik niet mee mocht op het vliegtuig naar Israël, had ik een ticket om een paar uur later naar Eindhoven te vliegen, mijn stad in Nederland, waardoor ik de kans kreeg om Pasen te vieren met mijn familie en gemeenschap in Nederland. Ik verbleef drie weken in Nederland. Het was een tijd van rust, tijd met vrienden en familie, maar ook een tijd waarin ik verschillende praktische en medische zaken moest regelen. De tijd was dus te kort, maar ik keek uit naar mijn volgende stap: een midweek van voorbede in Oostenrijk. Samen met voorbidders uit heel Europa en de Verenigde Staten kwamen we bijeen in Hainburg, in het huis van father Peter Hocken. Deze groep voorbidders was opgericht door father Peter en draagt dezelfde geestelijke lasten als hij, dus ik voelde me er helemaal thuis. Het was een prachtige en rijke tijd samen. Van daaruit ben ik naar Polen gereisd om ongeveer een maand door te brengen bij de Fountain of Tears in Brzezinka.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Bij de Fountain of Tears

De Fountain of Tears in Polen ligt op ongeveer 300 meter van de toegangspoorten van het vernietigingskamp Auschwitz-Birkenau. Dit was de tweede keer dat ik daar als voorbidder aanwezig was en bezoekers ontving. Klik hier om over mijn eerste keer te lezen. Waar ik in de winter gemiddeld één bezoek per week had, had ik nu gemiddeld één bezoek per dag! Meestal waren het mensen die toevallig langskwamen en nieuwsgierig genoeg waren om even binnen te komen en de Fountain te bekijken. Ik heb mensen uit allerlei verschillende landen gehad: Polen, Frankrijk, Canada, Portugal, Zweden, een Rus uit Estland en Russen uit Rusland, Oekraïne, Zwitserland, Duitsland, Australië, België, Italië, twee Oegandezen uit de VS, samen met twee Amerikaanse jongens met een Amish-achtergrond, mensen uit het Verenigd Koninkrijk en Tsjechië. De meeste bezoekers waren jonge mannen van in de twintig en dertig, die alleen reisden of met één of twee anderen. Het was verbazingwekkend om te zien hoe deze jonge mannen, die grotendeels zonder God of religie zijn opgegroeid, elk woord dat ik sprak gretig indronken, terwijl ik sprak over gebed, Yeshua, de kruisiging en God. Omdat ze zonder religie zijn opgegroeid, weten ze er niets van, maar ze hebben ook niet de typische afwijzende en terughoudende houding van degenen die wel met religie zijn opgegroeid, maar die hebben afgewezen. Dat heb ik wel gezien bij bezoekers van in de vijftig en ouder. Maar al met al waren de ontmoetingen heel rijk en ik voel me zo bevoorrecht dat ik daar weer wat tijd heb mogen doorbrengen! Ook de tijd die ik met andere gelovigen in Brzezinka en in Krakau heb doorgebracht, was kostbaar. Dit is weer een plek die ik mijn thuis kan noemen 😊.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Now Generation

Van hieruit reisde ik samen met Asia naar Herrnhut in Duitsland voor de Now Generation-bijeenkomst, de jongere mensen van TJCII. Deze keer was het meer een bijeenkomst voor alle generaties, maar God had er een doel mee. Ons thema van dit jaar was Genesis 26:15-22. Het begint met Isaak die de putten opnieuw uitgraaft die zijn vader had gegraven en die door de Filistijnen waren dichtgegooid. Tijdens mijn voorbereiding was dit het gedeelte waar God echt tot mij sprak, omdat dit iets is waar God de afgelopen jaren in mijn eigen leven mee bezig is geweest. Over de putten staat dat de Filistijnen ze met aarde (of zand of modder) hadden dichtgegooid. Omdat ik de Israëlische woestijn ken, ben ik er vrij zeker van dat het een mengsel van zand en stenen zal zijn geweest, want er is hier niet zo veel zand of aarde 😉. En als we naar stenen kijken, geloof ik dat het stenen van aanstoot zijn. Wat zijn deze stenen van aanstoot? We kunnen aanstoot nemen aan God, aan onze broeders en zusters, of het kan een combinatie zijn. In mijn eigen leven was de eerste aanstoot die God aan de orde stelde, de aanstoot aan Hem. Ik had niet alleen de vraag: ‘Waarom, God?’, maar er zat zelfs een ‘Hoe durft U, God!’ in mij. In een proces gaf Hij mij de genade om die aanstoot aan Hem over te geven. Ik heb geleerd dat het loslaten van onze aanstoot (die tegen God kan zijn, maar ook tegen broeders en zusters) de weg vrijmaakt voor een nieuwe intimiteit en de vrije stroom van de Geest tussen ons. Tijdens een moment van gebed en voorbede tijdens ons verblijf in Herrnhut hebben we ons verootmoedigd over de aanstoot die we hadden genomen. Alleen al het verblijf in Herrnhut was een zegen, omdat we daar oude bronnen konden aanraken. De geschiedenis van deze plek als toevluchtsoord voor christenen van verschillende denominaties – en sommigen met een joodse achtergrond – die hier leerden in eenheid samen te leven, is het ontdekken waard.

Tijdens ons daguitstapje naar Dresden, waar we een Messiaanse gemeente bezochten en een rondleiding kregen van een lutherse predikant die verbonden is aan TJCII, gebeurde er iets grappigs. Tijdens onze reis van Polen naar Herrnhut hadden Asia en ik contact gekregen met een Brits echtpaar dat dezelfde kant op reisde. We hadden een kort praatje met hen en vertelden hen ook over het doel van ons bezoek. Ze reageerden niet erg uitgesproken, maar het was een leuke ontmoeting. Toen we in Dresden waren tijdens onze rondleiding, zag ik ze voorbijlopen! Ik liep naar ze toe om ze te begroeten en we hadden een prachtige ontmoeting; ze sloten zich een tijdje bij ons aan tijdens de rondleiding, waardoor we de gelegenheid kregen om nog wat meer te praten. Het bleek dat ze graag wat meer hadden willen delen over de onderwerpen waar Asia en ik het over hadden gehad, maar dat was er niet van gekomen, omdat wij eerder uit de trein waren gestapt dan zij. Maar God zorgde op deze manier voor een ontmoeting en we namen afscheid als vrienden!

Na de Now Generation-bijeenkomst reisde ik door naar een dierbare vriendin in Darmstadt en bracht ik twee prachtige dagen met haar en haar gezin door, voordat ik naar Israël reisde. Daar ben ik nu, waar ik zorg draag voor de Fountain of Tears. Ik blijf hier tot begin augustus, waarna ik naar Frankrijk reis om deel te nemen aan de Messiaanse Hoop-conferentie in Gagnières.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Om op de hoogte te blijven, klik hier