Moedig Hart

’Moedig Hart’ was het thema van het zomerkamp voor tieners dat vorige week in de Negev plaatsvond. Dit zomerkamp maakt deel uit van de bediening Streams in the Desert, een messiaanse bediening voor weduwen en wezen in de Negev. Als ik het over weduwen en wezen heb, bedoel ik dat in bijbelse zin: gezinnen waarin geen vader is die voor het gezin zorgt en in hun onderhoud voorziet. Tegenwoordig zijn de meeste van hen eenoudergezinnen, waarin de ouders gescheiden zijn. Zoals ik in eerdere blogs al heb vermeld, ben ik al vele jaren verbonden met deze prachtige bediening en heb ik kinderen (vaak lastige kinderen met een wezengeest) zien uitgroeien tot leiders en geestelijke vaders en moeders. Het is voor mij een groot voorrecht om bij deze bediening te mogen dienen. Marianna, de oprichtster en directrice van de bediening, heeft ook een sterke ‘Ene Nieuwe Mens’-visie, dus we werken samen met Joden en mensen uit de volken. Dit jaar maakte ik weer deel uit van het gebedsteam (en was ik reserve voor de kampverpleegkundige 😉). Met het gebedsteam zijn we ter plaatse, nemen we deel aan de clubtijden, zijn we een biddende aanwezigheid bij sommige teammomenten en activiteiten en hebben we onze eigen gebedstijden. Tijdens deze gebedstijden lofprijzen we en bidden we voor moeilijke situaties op het kamp, voor specifieke tieners of leiders, en voor het onderricht dat tijdens de clubtijd worden gegeven.

Clubtijd, wat is dat? Ik denk dat dit het hart van het kamp is. Dit is een moment waarop iedereen in de clubruimte is, van tieners en begeleiders tot de leiding en het gebedsteam. Het begint met een aantal leuke activiteiten: 5 minuten Just Dance, dansvideo’s waarbij je de bewegingen van een van de figuurtjes op het scherm nadoet. Daarna volgt een programma met spelletjes en sketches. Die zijn altijd hilarisch en helpen de kinderen – en ons allemaal – om te ontspannen, ons te laten gaan en gewoon plezier te hebben. Dit is belangrijk voor alle tieners, zou ik zeggen, maar nog meer hier in Israël, waar ze in voortdurende spanning leven en al bijna drie jaar in een oorlogssituatie verkeren. Tijdens de avondclub presenteren de verschillende teams van tieners samen met hun begeleiders de naam die ze voor hun team hebben gekozen, hun teamliedje en iets dat verband houdt met het thema van het onderricht. Dit gebeurt ook op een creatieve manier, met sketches, liedjes, dans en heel veel energie! Van daaruit gaan we over naar een moment van lofprijzing. Het lofprijsteam dat nu al enkele jaren op het zomerkamp meewerkt, bestaat uit een groep mensen uit Zuid-Korea en internationale studenten die in Midreshet Ben Gurion, Israël, wonen. Zij stellen hun tijd en middelen ter beschikking om deze Joodse tieners te dienen en hen te helpen Gods aanwezigheid binnen te gaan door middel van de lofprijzing. De meesten van hen spreken weinig of geen Hebreeuws, maar ze leren alle lofprijsliederen in het Hebreeuws! En ze brengen lofprijzing met een diepgang die zo belangrijk is voor de geestelijke strijd waarmee we te maken hebben. Ik had de vreugde om uitgenodigd te worden om met mijn fluit mee te spelen 😊. Na de lofprijzing volgt de lering. Die duurt niet lang, slechts 15 minuten, maar is to the point en diepgaand. We zouden eigenlijk de hele week één spreker hebben, een Messiaans-Joodse lerares uit het Land, maar zij moest vanwege familieomstandigheden afzeggen. Plan B werd in werking gesteld: zes van de jonge volwassen begeleiders gaven elk één les. Ze hebben het allemaal geweldig gedaan; ze vertelden over hun eigen leven en gaven getuigenissen waarmee de tieners zich gemakkelijk konden identificeren. En ik denk dat dit plan B misschien wel Gods plan A was 😉. Aan het einde van de club is er het onderdeel dat ik misschien wel het mooiste vind: de zegen van de Vader. De tieners staan in het midden en het hele team (begeleiders, leiding, lofprijsteam, gebedsteam) staat om hen heen. De tieners mogen de club pas verlaten als ze een zegen hebben ontvangen van iemand uit het team. Ze mogen zelf iemand uitkiezen, of een teamlid kan naar hen toekomen en vragen of hij of zij voor hen mag bidden. Ik denk dat dit de momenten zijn waarop de meeste wonderen plaatsvinden waarbij God harten raakt!

Ik wil graag getuigen van iets wat er met een van de tieners is gebeurd. Y. was op dag 1 niet erg betrokken. Ze hing rond met een ander meisje, dat nog niet gelovig is, en dit was niet per se een positieve invloed. Op dag 2 was haar vriendin zo ziek dat ze naar huis moest. Y. was dus haar vriendin kwijt en leek een beetje verloren in de groep. Dat zagen we tijdens de teamtijd, dus baden we tijdens onze volgende gebedstijd specifiek voor haar. Die avond ging het onderricht over heiligheid. Dit was gebaseerd op Openbaring 22:11. In verschillende vertalingen wordt het op verschillende manieren gezegd, maar de lering was gebaseerd op het volgende:

En wie heilig is, laat hij nog meer geheiligd worden. Dat betekent dat er een status van heiligheid bestaat (omdat we bij Yeshua horen), maar dat er ook een proces van heiliging is, dat voor ons allemaal een voortdurend proces is. Aan het einde van de lering werd er een uitnodiging gegeven aan de tieners om ervoor te kiezen bij Yeshua te horen. Y. liep tijdens de zegen van de Vader naar de groepleidster die zojuist de inleiding had gehouden en zei tegen haar dat ze bij Yeshua wilde horen. Vanaf dat moment stond er een glimlach op haar gezicht en was haar houding op het kamp totaal anders! Halleluja! En dit is slechts één van de vele getuigenissen die we kunnen geven.

De geestelijke strijd rond de jongere generatie is overal ter wereld verschrikkelijk, maar hier in Israël nog intenser, zou ik zeggen. Een van de internationale voorbidders, die vanuit huis in gebed met ons verbonden was, voelde sterk van de Heer dat deze jonge generatie in Israël de belangrijkste generatie is die op dit moment op aarde leeft. Marianna schrijft dit op de website van de bediening:

“We zijn verwikkeld in een strijd om deze kinderen, maar ik weet dat ze stand zullen houden en dat de Heer uit hen een buitengewoon groot leger zal opbouwen. Ik had eens een visioen van een tent in de woestijn vol met allerlei soorten wapens, en ik zag de kinderen één voor één naar binnen komen om hun wapens te kiezen. De tent is de tabernakel in de woestijn, de blijvende aanwezigheid van de Heer. Het werk van Streams in the Desert brengt deze jongeren in contact met de Heer en helpt hen zich voor te bereiden om geestelijke wapens te hanteren en de strijd aan te gaan voor hun generatie.”

Dus als dit je in het hart raakt, nodig ik je uit om mee te bidden voor deze tieners en voor deze prachtige bediening, zodat zij deze jongeren kunnen toerusten voor de geestelijke strijd waarmee ze nu worden geconfronteerd en die ze in de toekomst nog zullen moeten aangaan.

Persoonlijk ben ik bemoedigd en voel ik me gesterkt in mijn voorbede voor de jongere generatie. En ik denk dat het een prachtige afsluiting was van deze tijd in Israël. Over een paar dagen vlieg ik naar Frankrijk. Ik wil Israël eigenlijk helemaal niet weer verlaten, maar ik kijk uit naar wat God voor mij in petto heeft op mijn reis.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Om op de hoogte te blijven, klik hier