Kies het leven!

Na zes weken verlaat ik deze dagen de Fountain of Tears in Brzezinka, Oświęcim, Polen. En wauw, wat een tijd was het! Ik keek ernaar uit, maar was ook een beetje huiverig. Hoe zou ik met de kou, het donker en het feit dat ik zo alleen zou zijn, om kunnen gaan? In voorgaande jaren heb ik al wel eens een tijdje in de winter in Polen doorgebracht, maar dat was meer aan het begin van de winter en nooit in het hart van de veel koudere winters waar Polen bekend om staat en die ik niet gewend ben vanuit Nederland. Omdat Polen ten oosten van dezelfde tijdzone ligt als Nederland (dat in het westen van die zone ligt), gaat de zon hier bijna een uur eerder onder dan in Nederland. Dat is veel in de winter, wanneer de zon toch al vroeg ondergaat. En dan het vooruitzicht om vele uren per dag, zo niet dagenlang, alleen te zijn. Daar keek ik niet naar uit. Maar God is me in al die dingen echt tegemoet gekomen. Hij raakte de diepere angst aan, die achter de angst om alleen te zijn zat. Tegelijkertijd zorgde Hij voor meer momenten van menselijk contact dan ik had verwacht, vooral met onze buren aan de overkant van de straat. Die twee dingen samen hebben ervoor gezorgd dat ik echt heb genoten van mijn tijd hier, ook van de momenten dat ik alleen was. Wat betreft de duisternis: behalve dat de zon zo vroeg ondergaat, heb ik ook veel mistige en grijze dagen gehad. Maar ook daarin gaf God me de genade om schoonheid te ontdekken. Ik heb geprobeerd om elke ochtend voor het openen van de Fountain of Tears een wandeling te maken om wat daglicht te zien en van de natuur te genieten. Tijdens deze wandelingen was er elke dag iets moois te zien, zelfs in kleine, eenvoudige dingen. En wat de kou betreft: ik heb meer last van de kou in de winter in Israël dan hier in Polen! De huizen hier zijn uitgerust voor dit soort weer. En met de juiste kleding kun je ook buiten in de kou genieten, wetende dat er een warme plek op je wacht.

En dan mijn tijd bij de Fountain zelf. De Fountain is vijf dagen per week geopend van 10.00 uur 's ochtends tot 16.00 uur 's middags. Als ik het goed heb geteld, heb ik in totaal zes bezoeken aan de Fountain gehad van voorbijgangers, waaronder een stel uit het Verenigd Koninkrijk dat niet eens binnenkwam, maar waarmee ik buiten een goed gesprek had. Een man uit Duitsland wilde de Fountain bezoeken, maar werd waarschijnlijk afgeschrikt door de connectie met God en gebed en was binnen vijf minuten weer buiten... Ik denk dat de meest bijzondere bezoekers moslims waren. Eerst had ik een moeder en dochter uit Frankrijk. Ze waren erg geïnteresseerd en ervoeren de Fountain of Tears als een zeer diepgaande plek. Het tweede moslimbezoek was van een jong stel uit Pakistan! Ze waren niet helemaal uit Pakistan gekomen, ze wonen in Krakau, maar toch. Dat had ik niet verwacht... Zeker niet toen ik hoorde dat ze ook Majdanek hadden bezocht. Dit is het concentratie- en vernietigingskamp in Lublin, dat ik vorig jaar ook heb bezocht tijdens een TJCII-voorbedetijd in Lublin. Ze wilden echt graag meer te weten komen over de geschiedenis van de Holocaust. Ik heb een oprechte dialoog met hen gehad, ook al waren we het niet eens over Yeshua en Israël. Maar het was prachtig om de puurheid van hun hart te zien. Moge Yeshua Zich aan hen openbaren!

Naast deze voorbijgangers heb ik drie keer bezoek gehad van een Poolse vriend van de Fountain. Met zijn bedrijf heeft Roman geholpen om het beeld van de brullende leeuw, dat voor de Fountain staat, op zijn plaats te zetten. Hij kwam deze keren niet om in het natuurlijke te werken, maar in het geestelijke. Met een paar vrienden kwam hij voor een tijd van lofprijzing in de Fountain of Tears zelf. Deze momenten waren heel waardevol, met een lieflijke aanwezigheid van de Heer, zeer gezalfd shofarblazen en diepe gemeenschap. Persoonlijk ben ik door deze momenten diep bemoedigd en ik voel ook dat ze vrucht zullen voortbrengen voor de Fountain en haar boodschap. Nog twee bemoedigende bezoeken waren van Dorota, de beheerder van de Fountain hier in Polen, die een Nederlandse vriendin van haar meebracht, Irma. Het was geweldig om Irma te ontmoeten en dingen over ons leven te delen. Ze is net een periode van zeven jaar aan het afronden, waarin ze heeft geleefd zoals ik nu leef: uit onze koffer, gaande waar de Geest ons leidt. Het was zo gaaf om een andere ‘Zwerfster voor God’ te ontmoeten, zoals Corry ten Boom zichzelf altijd noemde. Ik ben er zeker van dat als we meer tijd zouden hebben, we nog steeds genoeg gespreksstof zouden hebben. Goed te weten dat we elkaar in de eeuwigheid weer zullen ontmoeten 😉. Rick kwam vijf dagen lang om aanwezig te zijn bij het driedaagse bezoek van een groep uit Korea. Met deze groep kon ik Auschwitz-Birkenau bezoeken voor een bezoek van een uur, waarvoor ik erg dankbaar ben. De rest van de tijd bij de Fountain probeerde ik elke dag twee uur te bidden en de rest van de tijd had ik altijd dingen te doen voor mezelf.

En dit is allemaal prachtig, maar niet de echte reden waarom ik deze blog wilde schrijven. Ik wilde enkele dingen met jullie delen die God me tijdens mijn gebedstijden heeft laten zien. Dit proces van laten zien is niet alleen het geven van een mentaal beeld. Nee, over het algemeen gaat het door mijn emoties heen, raakt het mijn persoonlijke ervaring en worden die dingen in het licht geplaatst van een bijbelvers of een woord van God dat ik in mijn hart voel. Een van de eerste dagen dat ik alleen in de Fountain was, nam ik de tijd om te bidden naast het eerste paneel in de Gang van de Vraag:

Dit gebeeldhouwde paneel stelt de vraag: “Waar begint gebed?”

Rick zegt altijd dat een creatief proces lijkt op een gebed dat zijn oorsprong vindt in het hart van God. Het is diep vanbinnen begraven, dringt aan, worstelt om naar buiten te komen en gerealiseerd te worden.

Wanneer u goed naar dit paneel kijkt, ziet u dat het zaad begraven ligt en alleen is. Het bestaat, maar is onaangeroerd.

Toen ik naast dit paneel stond, realiseerde ik me dat het zaadje, het gebed dat God in ons hart heeft geplant, een gat in het paneel is. Het is alsof het paneel hier doorboord is. Hetzelfde geldt voor een gebed dat God in ons hart plant: het doorboort ons hart. Zijn we bereid om ons hart te laten doorboren?

Met de tweede vraag: “Begint gebed zich uit te drukken op het moment dat het wordt aangeraakt door een traan?”

Wanneer u goed naar dit paneel kijkt, ziet u dat de traan van boven komt en dat het zaad begint te veranderen en te reageren.

Net zoals een zaadje zich alleen ontwikkelt als het water krijgt, kan een gebed zich alleen ontwikkelen als het geraakt wordt door een traan, door onze emoties. Hoe vaak ben ik niet bereid geweest om mijn hart door God te laten doorboren of om tranen te laten vloeien? Hoeveel gebeden heeft God in mijn hart geplant die zich hierdoor niet hebben ontwikkeld? Heer, vergeef mij!

Op een andere dag was ik aan het bidden in de Fountain of Tears bij de muur met de zeven laatste woorden van Yeshua.

Ik stond tegenover het eerste paneel “Vader, vergeef het hun, want zij weten niet wat zij doen”.

Ik besefte dat Yeshua ook iets anders had kunnen zeggen. Met één woord uit Zijn mond had Hij wraak kunnen nemen op Zijn beulen. Hij had alle wraak kunnen nemen die wij in ons hart voelen wanneer ons onrecht wordt aangedaan, en nog veel meer! Het zou voor Yeshua zo gemakkelijk zijn geweest om naar die gevoelens te handelen. Maar dat deed Hij niet. In plaats daarvan koos Hij ervoor om deze woorden te spreken en zo een verbond van vergeving te sluiten. Ik realiseerde me: Yeshua nam geen wraak die tot de dood leidt. Hij nam wraak die tot leven leidt door deze woorden van vergeving te spreken. Het is net als het beeld van de brullende leeuw dat voor de Fountain staat.

Dit beeld heet De wraak van het lam. Je ziet een leeuw, zittend op een stapel van twaalf stenen, die de twaalf stammen van Israël voorstellen. Er ligt een lam tussen de voorpoten van de leeuw, het lijkt geslacht. De leeuw brult. God had het woord ‘Payback’, ’vergelding’, gebruikt om met Rick te spreken over het maken van de Fountain of Tears. Op een dag vroeg Rick aan God wat het Hebreeuwse woord voor vergelding is. Hij verwachtte geen antwoord, maar kreeg het meteen: נקמה, wat wraak betekent. Rick begreep het niet, totdat hij een paar dagen later enkele Holocaustoverlevenden bezocht. Op een gegeven moment laat de dame hem een foto zien waarop zij en haar man te zien zijn, omringd door hun kinderen en kleinkinderen. Haar commentaar was: “Dit is onze wraak: zij wilden ons dood hebben en wij hebben leven gebracht!”. Dat is de wraak die de leeuw ook neemt in dit beeldhouwwerk: hij brult leven over wat dood lijkt en het zal weer tot leven komen. Met zijn gebrul neemt de leeuw wraak voor het lam dat werd geslacht. Op dezelfde manier zal Gods wraak van het leven komen, ook met betrekking tot de geschiedenis van de Holocaust.

Op een dag liep ik door de Gang van Vragen en werd ik tussen het vierde en het vijfde paneel gestopt. Het is het moment waarop het zaadje nog in het donker ligt, net voordat het door de aarde heen breekt en naar het licht komt.

Ik stond daar en besefte hoe donker ook de muren van de Gang van Vragen zijn. En ik voelde dat mijn gebed op dat moment ging over de keuze om daar te zijn, in de duisternis. Durven blijven, zelfs als God donker aanvoelt. Hij is aanwezig, ook daar, maar Hij kan voor ons donker ‘aanvoelen’, Hem aanraken zonder dat het licht brengt. Durf ik daar te blijven? Durf ik te wachten tot het licht doorbreekt? Ik voelde dat de Heer tegen me zei: Kies het leven! Kies het leven te midden van de duisternis. Kies het leven, zelfs in pijn, gebrokenheid, schijnbare afwezigheid van God. Kies het leven! Natuurlijk kwamen deze verzen uit Deuteronomium in me op:

Ik roep heden de hemel en de aarde tot getuigen tegen u: het leven en de dood heb ik u voorgehouden, de zegen en de vloek! Kies dan het leven, opdat u leeft, u en uw nageslacht, door de HEERE, uw God, lief te hebben, Zijn stem te gehoorzamen en u aan Hem vast te houden – want Hij is uw leven en de verlenging van uw dagen – om te blijven in het land dat de HEERE uw vaderen, Abraham, Izak en Jakob, gezworen heeft hun te geven. Deut 30:19-20

Wij zijn geroepen, net als Yeshua, om voor het leven te kiezen en niet voor de dood. Om voor zegen te kiezen en niet voor vloek. Zo vaak, wanneer dingen moeilijk zijn, is er een soort vloek in mijn hart, hetzij tegen de omstandigheden, tegen andere mensen, tegen mijzelf of ook tegen God. Het kan iets kleins zijn, zoals een klacht over de kou. Maar elke vloek brengt de dood. Kies dan het leven! Kies zegen, kies vergeving. Dit is een gebed dat nog steeds zijn weg in mijn hart aan het banen is. Moge God op het juiste moment de nodige tranen geven om dit gebed te bevochtigen en mij steeds meer helpen om het leven te kiezen!

Stel, dat deze blog je echt heeft aangesproken en het je trekt om als voorbidder bij de Fountain te dienen: denk en bid er dan over en als het blijft, neem dan contact met mij op : paulaleitner [a] hotmail.com.

Om op de hoogte te blijven, klik hier