Leven in de woestijn

Ik ben nu alweer zes weken bij de Fountain of Tears in Arad, Israël, en natuurlijk heb ik genoeg te vertellen. Het was een periode waarin ik me bezig heb gehouden met het huis, de tuin en de Fountain of Tears, en heb geprobeerd achterstallig werk in te halen. Ik begin elke dag met werken in de tuin of in huis. Daaruit heb ik wat onkruid-wied-wijsheid om met jullie te delen 😉. Na mijn ochtendsport en ontbijt ga ik verder met mijn normale routine (als ik die al heb…) van gebed en werk (voornamelijk schrijven), maar ik plan ook tijd in om vrienden virtueel of in het echt te ontmoeten. En dan zijn er nog mijn avondwandelingen. Ik probeer drie keer per week een wandeling te maken, indien mogelijk in de woestijn. Hoewel de omgeving van Arad niet zo spectaculair is als bijvoorbeeld Nahal Zin, in de buurt van Sde Boker, geniet ik toch enorm van de wandelingen. De woestijn is voor mij een plek die getuigt van Gods majesteit: de stilte, de rotsen, hun kleuren, texturen en vormen. De voortdurende afwisseling in het landschap en in al dit droge en dorre land de kleine tekenen van leven die je tegenkomt: hier een bloem, daar een vogel, soms zelfs een vlinder en hier rond Arad regelmatig een kudde kamelen. Ik drink het allemaal in en het is een balsem voor mijn ziel.

• 

• 

• 

Bij de Fountain heb ik gemiddeld twee bezoeken per week gehad, wat helemaal niet slecht is voor de zomer en in oorlogstijd! Over één bezoek wil ik graag iets vertellen. Dit bezoek was van een jonge Duitse dame en een Israëlische dame van een generatie ouder. Ze hadden elkaar in december 2023 in Duitsland ontmoet, dus na het uitbreken van de oorlog. De Israëlische dame was op bezoek bij haar zoon, die in Duitsland woont. Op een gegeven moment kwam ze langs een kerstboom met daarnaast een menora, en de Duitse jonge vrouw zat ernaast. Deze combinatie van een kerstboom en de menora was zo ongewoon voor de Israëlische dame, dat ze een gesprek aanknoopte met de Duitse dame. Deze jonge vrouw is gelovig, een christen, die van Israël houdt. Voor de Israëlische dame was dit nieuw en onvoorstelbaar: dat er christenen zijn die van Israël houden. Ze was zo diep geraakt dat ze de Duitse jonge vrouw uitnodigde om bij haar te logeren de volgende keer dat ze Israël zou bezoeken. Sindsdien hebben ze een vriendschap opgebouwd en is de Duitse dame op bezoek geweest. Het contrast tussen hen kon niet duidelijker zijn: een Duitse niet-joodse vrouw tegenover een Israëlische joodse vrouw, een gelovige met een levende relatie met God tegenover iemand die beweert niet in God te geloven (maar wel eens Zijn stem heeft gehoord…), plus het leeftijdsverschil. Maar de vriendschap tussen hen was heel duidelijk en prachtig. Het bezoek aan de Fountain raakte hen beiden diep. De Israëlische vrouw, die niet in God gelooft, sprak er zelfs over dat dit een heilige plek was, en dat ze de volgende keer dat de jonge vrouw op bezoek zou komen, hier weer naartoe zouden komen!

Afgezien van één reis aan het begin van mijn verblijf naar het noorden van Israël, ben ik niet veel op pad geweest. Maar deze ene reis was onvergetelijk. Natuurlijk stond er ook een bezoek aan mijn dierbare vrienden in Hadera op het programma; hij is een overlevende van de Holocaust uit Eindhoven, mijn stad in Nederland. Dat is altijd een fijne tijd. De timing van het bezoek had echter een andere reden. Mijn Duitse vriendin uit Galilea organiseerde samen met haar team weer een barbecue voor soldaten. Vorig jaar hielp ik mee bij een van die barbecues, toen vlak bij de Gazastrook. Deze keer was het aan de Libanese grens. Het was voor een eenheid reservisten, dus in de leeftijd van 25 tot 55 jaar. De sfeer was heel anders dan vorig jaar, toen de soldaten jonger waren en hun reguliere militaire dienst vervulden. Bovendien kwamen de soldaten vorig jaar net uit Gaza (nog geen twee uur eerder!) en deze keer stonden ze op het punt om aan een nieuwe missie te beginnen. Maar de dankbaarheid en het respect waarmee we werden ontvangen, waren hetzelfde! En dat is precies wat we hen wilden laten zien: dankbaarheid en respect. We probeerden dat uit te drukken met veel vlees, frietjes, zoete toetjes, watermeloen en kleine cadeautjes om mee naar huis te nemen voor hun vrouwen, vriendinnen of moeders. Ik heb een aantal heel mooie gesprekken gehad met enkele soldaten en voel me zeer bevoorrecht dat ik hieraan heb mogen deelnemen!

• 

• 

• 

  Alleen in Israel, Ps 137:5 in de supermarkt

• 

• 

• 

Maar laten we even teruggaan naar wat woestijngesprekken. Elke ochtend zit ik buiten met uitzicht over de woestijn en geniet ik van het uitzicht, vooral als de kamelen uit onze achtertuin langskomen. Een vriendin van mij vroeg me of de woestijn niet elke dag hetzelfde is. In zekere zin is dat zo, maar tegelijkertijd is het elke keer weer anders. Vooral tijdens mijn wandelingen door de woestijn valt er altijd wel iets nieuws te ontdekken: een nieuw pad, weer een bloem, ander licht dat een ander uitzicht geeft, of gewoon dingen vanuit een andere hoek bekijken. Tot nu toe ben ik de woestijn dus nog niet beu geworden (en ik denk ook niet dat dat binnenkort zal gebeuren 😉). Tijdens het wandelen in de woestijn heeft God me ook wat wijsheid over het wandelen laten zien, die ik graag met jullie wil delen.

• Ga tot het einde: als je over een weg loopt, kan het lijken alsof het een doodlopende weg is. Je zult pas zien of de weg verdergaat als je bij het einde bent aangekomen. Dit kan ongemakkelijk aanvoelen, omdat je misschien op een doodlopende weg zit en het voelt alsof je je tijd en energie verspilt. Maar je zult nooit weten waar de weg je naartoe leidt, tenzij je hem helemaal tot het einde volgt. En eerlijk gezegd heb ik in de woestijn nog geen doodlopende weg gevonden.

• De borden volgen: als je op een bewegwijzerd wandelpad loopt, zie je het volgende bord pas als je het eerste bent gepasseerd. En zelfs dan moet je soms ‘blind’ verdergaan in de richting van het laatste bord, voordat je een nieuw bord ziet. Dit geldt ook voor onze wandeling met God. Misschien weten we wel wat de volgende stap is, maar willen we nu al weten wat stap twee, drie en vier zijn. Mijn ervaring is dat God je die volgende stappen zelden laat zien. Het staat niet voor niets in Psalm 119, vers 105: ‘Uw woord is een lamp voor mijn …’ Vaak wordt dit hier in het meervoud vertaald, ‘voor mijn voeten’, maar in het Hebreeuws staat het in het enkelvoud: ‘voor mijn voet’. Dit betekent: stap voor stap.

• 

• 

• 

En zoals beloofd ook wat wijsheid over onkruid wieden:

• Vaak moet je dood onkruid, dat geen leven meer lijkt te hebben, verwijderen om het levende onkruid dat eronder groeit te kunnen zien en weg te halen. Je zou in de verleiding kunnen komen om het dode onkruid gewoon te laten staan, omdat het toch niet meer groeit en je er misschien niet echt last van hebt, maar dan zie je ook niet het onkruid dat eronder groeit.

• Onkruid kan mooi zijn en leuke bloemetjes hebben. Het gevaar van het laten staan zit hem in hoe dit onkruid zich vaak gedraagt: het zal je hele tuin overnemen. Dus zelfs als iets er leuk uitziet wanneer het nog klein is, denk dan na over hoe het zich zal gedragen als je er geen aandacht aan besteedt. Het kan alles overwoekeren.

• Het kan verleidelijk zijn om slecht onkruid eruit te trekken en de wortels te laten zitten. Maar dan kan er een nieuwe plant uit groeien. Om de wortels te verwijderen, is de beste manier hier in de woestijn om een mes in de aarde te steken en de aarde rondom de wortels los te maken. Als we dit beeld doortrekken naar ons innerlijke leven, kunnen we de aarde zien als ons hart. Om iets met wortel en al te verwijderen, moet er vaak eerst een mes worden gestoken; er moet iets pijnlijks gebeuren dat dit onkruid raakt. En dan zijn we in staat om het met wortel en al te verwijderen.

• 

• 

• 

Om af te sluiten deel ik nog twee mooie dingen met jullie. Het eerste is een interview, dat een medecursist van de IFnT cursus, waarover ik in mijn vorige blog schreef, met mij heeft gedaan. Zij heeft hierover in haar blog geschreven. Voor wie dit wil lezen, hier is haar blog, het is in het Duits. En last but not least mijn deelname aan een tweewekelijkse vrouwengroep, met joodse en internationale gelovigen en bedoeïenen vrouwen. Dit is een recent initiatief van Barnaba Israel. Het is prachtig om deze kwetsbare vrouwen te ontmoeten die steeds meer zelfvertrouwen krijgen. Ieder van hen heeft haar eigen verhaal en achtergrond, maar we verheugen ons allemaal in de ontmoeting met de ander. De bijeenkomst draait om een bijbels thema of een bijbels verhaal, en dat maakt het delen van ervaringen voor iedereen levengevend. Het is een plek die me veel vreugde en hoop geeft.

Het lijkt erop dat mijn tijd in Israël ten einde loopt. Op dit moment ben ik van plan om op 7 augustus naar Frankrijk te vliegen, om deel te nemen aan de Messiaanse Hoop-conferentie in Gagnières. Dat betekent dat ik nog een twee weken over heb, waarvan ik komende week deelneem aan de voorbede tijdens het zomerkamp voor tieners van de bediening Streams in the Desert. Maar, zoals ik tegen mijn vrienden in Israël zeg als ze me vragen wanneer ik terugkom: ik weet niet wanneer ik terugkom, maar ik kom altijd terug!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Om op de hoogte te blijven, klik hier