Dankbaarheid en verwachting

In deze blog wil ik met dankbaarheid terugblikken op het afgelopen jaar. En met vreugde en verwachting uitkijken naar wat er komen gaat (of wat ik denk dat er komen gaat). Er zijn zoveel dingen in het afgelopen jaar om dankbaar voor te zijn! Allereerst de trouw en zorg van God voor mij. Dank U, Abba, Dank U is zelfs een te zwakke uitdrukking om echt te zeggen wat er in mijn hart leeft.

Breng dank aan de Heer, want Hij is goed, want Zijn goedertierenheid duurt tot in eeuwigheid!

Ik ben ook erg dankbaar voor het leven dat ik in dit afgelopen jaar heb gekregen en dat ik mezelf beter heb leren kennen. Het is voor mij steeds meer een vreugde om mezelf te ontdekken 😊. En ik ben ontzettend dankbaar voor zoveel dierbare mensen die ik het afgelopen jaar heb mogen ontmoeten, oude vrienden en nieuwe vrienden. Zonder jullie allemaal bij naam te kunnen noemen, hoop en bid ik dat jullie weten wie jullie zijn!

Daarnaast wil ik graag een overzicht geven van enkele hoogtepunten. Ook hier is het onmogelijk om ze allemaal te noemen. Dus als het hoogtepunt dat we samen hebben gedeeld niet wordt genoemd, betekent dat niet dat het niet belangrijk voor me was. Het betekent alleen dat er niet genoeg ruimte en tijd is in deze blog 😉.

Ik begon mijn jaar in Eindhoven met familie en vrienden. Een plek die ik ken en waar ik gekend ben, een plek die me heel vertrouwd is. Het is fijn om zo'n plek te hebben, die als thuis voelt. Tijdens al mijn omzwervingen leer ik steeds meer om mijn thuis in Yeshua te hebben. Maar het is ook een genot om zo'n plek te hebben, waar ook de omgeving als thuis voelt. In de derde week van februari begon mijn reis, op weg naar Israël. De eerste twee weken samen met Inge, om haar ‘mijn’ Israël te laten zien en samen met haar meer te ontdekken. We hebben schoonheid en gebrokenheid gezien, zijn in de voetsporen getreden van het begin van Israël en van wat God hier in deze dagen doet. Als hoogtepunten komen onze tijd bij de Gihon-bron en in het gebedshuis in de Stad van David in me op. En natuurlijk het vieren van mijn vijftigste verjaardag in Israël, in de Negev-woestijn, omringd door dierbare vrienden. Half maart ging ik voor een maand naar Portugal. In deze maand heb ik echt kunnen zien hoe God onze stappen leidt, hoe Hij me van plaats naar plaats leidde voor voorbede en hoe Hij tot mijn hart sprak. Er gaan op dit moment zoveel beelden aan mijn ogen voorbij... Ik voel me zeer bevoorrecht dat ik daar aanwezig mocht zijn op de herdenkingsdag voor de slachtoffers van de Inquisitie en dat God mij contacten gaf met een paar katholieken. Een ander hoogtepunt was zeker een uitstapje met Vera naar de kust en de prachtige wilde bloemen daar: ik kon daar tussen de wilde irissen liggen!!!

Mijn volgende stop was terug naar Israël voor de Pesach-wandeling met Streams in the Desert, een tijd van voorbede met TJCII en een tijd bij de Fountain of Tears. De Pesach-wandeling was voor mij fysiek een enorme uitdaging, maar door de wandeling zelf en de contacten ook enorm verrijkend. Hierdoor genas God mijn kijk op de moeilijkheden van het leven en plaatste ze in het perspectief van uitdagingen tijdens een wandeling waarin zoveel schoonheid te ontdekken valt. De voorbede in Jeruzalem was opnieuw zo rijk! Het is echt een zegen om in Gods aanwezigheid te komen met broeders en zusters in eenheid, daar gebiedt de Heer Zijn zegen (Ps 133:3). Op een avond, toen ik alleen door de oude stad van Jeruzalem liep, vond er een leuke en spontane ontmoeting plaats. Er stond een jonge Franse vrouw op straat die tegen een kat praatte. Ik ‘mengde me in het gesprek’ en we vervolgden onze weg samen. Het was een echt moment van delen en uiteindelijk sloot deze jonge vrouw zich aan bij onze Now Generation-bijeenkomst in juli in Frankrijk! Ik vind het geweldig om te zien hoeveel humor God heeft! Toen begon mijn tijd bij The Fountain, met altijd zoveel bijzondere ontmoetingen met vrienden, vrienden van vrienden en volslagen vreemden, die echter nooit als vreemden vertrokken, maar altijd als vrienden. Het hoogtepunt was dat ik tijdens de twaalfdaagse oorlog met Iran in Israël mocht zijn, gewoon om daar te zijn met Israël in haar angst en pijn en om te bidden. Ik had prachtige ontmoetingen met enkele buren, die dierbare vrienden zijn geworden.

Hierna stopte ik een paar dagen in Cyprus op weg naar Frankrijk. Van Cyprus zijn de schoonheid van Gods schepping en vele zeer betekenisvolle gesprekken me bijgebleven. In Frankrijk kon ik deelnemen aan de Now Generation-bijeenkomst en getuige zijn van het ontluiken van een nieuw begin voor TJCII Frankrijk, Halleluja! Ik bleef in Frankrijk en werd door een paar dierbare vrienden uitgenodigd om naar de Cevennen te komen. Het was een tijd van zaaien en rusten, met intieme ontmoetingen met vlinders en bijen, waarbij ik erg genoot van mijn momenten van lofprijzing achter een akoestische piano en het leren over de geschiedenis van de Hugenoten. Het eindigde met mijn deelname aan een conferentie met Israël als thema, waar het zo mooi was om de Geest in eenheid te zien werken. Van daaruit ging ik naar Paray-le-Monial voor familietijd met mijn zus en uiteindelijk ook mijn moeder. Die tijd begon met een geweldige nacht van lofprijzing in de eeuwenoude basiliek, waar ik kon dansen. Een ander groot hoogtepunt was onze twee weken reis in een camper. Van deze tijd wil ik het mooie gesprek noemen dat ik had met de eigenaar van de camper, voordat we vertrokken, de bijzondere ontmoeting met een ree op een ochtend tijdens mijn ochtendsport en het moment waarop de woelige zee bijna stil werd nadat ik Psalm 29 hardop had voorgelezen en eindigde met de woorden: En God zegent Zijn volk met shalom!

Daarna ging ik terug naar Israël voor een aantal bezoeken en een tijd van voorbede en ontmoetingen met TJCII. Het meest fantastische deel van deze tijd was zeker dat ik blindedarmontsteking kreeg en geopereerd moest worden. Als je mijn blog daarover nog niet hebt gelezen, kan ik je ECHT aanraden dat hier te doen. Als ik terugdenk, ben ik nog steeds verbaasd over hoe divers en volledig Gods aanwezigheid en voorzienigheid waren in dit hele verhaal. Vanwege de operatie die ik heb gehad, vertrok ik een maand later dan gepland uit Israël en reisde ik rechtstreeks naar Polen voor een verblijf bij de Fountain of Tears in Brzezinka, Oświęcim, op slechts 300 meter buiten het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Het is een heel bijzondere plek en er valt veel te vertellen over deze tijd, wat ik in een aparte blog zal doen. Ik wil wel even de conferentie noemen die TJCII Polen midden in de adventstijd in Krakau organiseerde. Het was zalig om hieraan deel te nemen, te helpen met wat Hebreeuwse liederen en een workshop te geven. Het meest bijzondere moment was volgens mij toen we na de conferentie met het TJCII Polen-team en de gastspreker, een Messiasbelijdende Jood uit Jeruzalem, in het restaurant zaten. Op een gegeven moment zag ik een bijzondere band ontstaan tussen hem en het team hier in Polen. Het was zo'n moment vol van God! Het laatste wat ik wil noemen is de lunch op de eerste kerstdag met mijn dierbare vrienden Michał en Agnieszka. Het was een heerlijke tijd met lekker eten, goede gesprekken en kerstliederen in verschillende talen.

Op dit moment ben ik nog een week bij de Fountain en daarna reis ik naar Nederland voor wat quality time met familie en vrienden (en om een aantal praktische zaken te regelen 😉). Half februari ben ik van plan om naar Frankrijk te reizen, waar we een re-birth meeting hebben voor TJCII Frankrijk. Na de bijeenkomst ga ik een paar dagen mee met twee vrienden uit Toulouse en van daaruit reis ik door naar Spanje. Het wordt mijn eerste keer in Spanje en vanwege de geschiedenis van de Inquisitie denk ik dat dit belangrijk kan zijn. Ik ben van plan om door Spanje naar Portugal te reizen om daar eind maart aanwezig te zijn bij de herdenking van de slachtoffers van de Inquisitie. Na Pesach te hebben gevierd, denk ik naar Israël te reizen voor een voorbede-bijeenkomst van TJCII en een bruiloft waarvoor ik ben uitgenodigd. Voor de rest weet ik dat er een mogelijkheid is dat ik dit jaar weer naar Zuid-Amerika reis, mogelijk om deel uit te maken van een team van een diplomatieke training voor het werk van TJCII. Dezelfde training zal waarschijnlijk ook weer worden gegeven in Hainburg, Oostenrijk, waar ik ook ben uitgenodigd om deel uit te maken van het team. In oktober hebben we een grote bijeenkomst gepland voor TJCII in Israël, dus ik verwacht daar weer bij te zijn. Voor dit alles en voor de rest: God weet het! Ik heb mijn ideeën, maar God kan mijn plannen altijd veranderen, zoals Hij het afgelopen jaar een paar keer heeft gedaan. Mijn leven en mijn tijd zijn in Zijn handen: de beste plek om te zijn en ook een beetje avontuurlijk 😊.

Om op de hoogte te blijven, klik hier