TJCII-ontmoetingen om te bemoedigen, te onderwijzen en te bouwen

Sinds een paar dagen ben ik weer terug bij de Fountain of Tears in Brzezinka, Polen, waar ik half januari vandaan vertrok. Er is in de tussentijd veel gebeurd en over een deel daarvan wil ik graag wat met jullie delen. Ik begin met het vertellen van drie prachtige TJCII-ontmoetingen die ik heb gehad. De eerste was half januari, toen ik Polen verliet. Ik reisde naar het noorden van Duitsland om een weekend door te brengen met een van de Now Generation-leden (de jongere generatie) van TJCII. Deze jonge vrouw is al ongeveer twee jaar verbonden met TJCII en afgelopen zomer ontmoetten we elkaar tijdens de Now Generation-bijeenkomst in Marseille. We raakten persoonlijk met elkaar in contact en hebben sindsdien contact gehouden. Ik voelde dat de Heer me uitnodigde om in de jongere generatie te investeren. Dus nu had ik de mogelijkheid om wat tijd met deze jonge vrouw door te brengen en haar te bemoedigen. We hadden een heerlijk weekend samen met fijne momenten van delen en bidden, een mooie wandeling in de natuur, kennismaken met een paar van hun dieren en haar en haar leven gewoon wat beter leren kennen.

De tweede ontmoeting was half februari in Luxemburg met een Grieks echtpaar van de Grieks-orthodoxe kerk, dat al 25 jaar in Luxemburg woont. Tot nu toe hadden we elkaar alleen via Zoom ontmoet voor verschillende TJCII-voorbede-momenten. Het was ‘een logische tussenstop’ op de weg van Nederland naar Frankrijk, maar het was nog meer een moment van Godgegeven ontmoeting met broeders en zusters in Yeshua en hen bemoedigen in het werk van TJCII. Tijdens mijn tweedaagse bezoek hebben we tijden gehad van persoonlijk delen, een gebedsbijeenkomst via Zoom en een uitstapje naar de stad Luxemburg. De laatste avond hadden we een fysieke bijeenkomst met mensen uit verschillende groepen waar zij deel van uitmaken: orthodoxen, katholieken, evangelische christenen en pinkstergelovigen uit verschillende kerken. Deze mensen waren nog nooit allemaal bij elkaar geweest, maar de avond was doordrongen van een liefdevolle geest van broederschap en een sterke aanwezigheid van God. Het was een voorrecht om met hen te delen over de Ene Nieuwe Mens (Jood en niet-Jood samen, zie Ef. 2:15) en hoe dit vanaf het begin Gods bedoeling was.

Vanuit Luxemburg ben ik naar Frankrijk gereisd, waar we een bijeenkomst hadden met een groep van ongeveer 30 mensen die geïnteresseerd waren in TJCII. Johannes en Pavol, onze Europese directeuren, waren gekomen en samen met een Nederlandse en een Zwitserse gereformeerde predikant vormden we een prachtig, divers team om die dagen te leiden. Het was een intense tijd voor mij. Naast deel uitmaken van het team en een van de inleidingen geven, vertaalde ik ook het grootste deel van de tijd, van het Frans naar het Engels en af en toe ook van het Engels naar het Frans. Ik ben er zelf onder de indruk van, hoe goed dat ging. Ik kan alleen maar zeggen: dit was Gods genade!!! De aanwezige groep Fransen was zeer geïnteresseerd en met Gods leiding werd een nieuw nationaal team voor TJCII Frankrijk gevormd. Ik denk dat dit het meest diverse nationale team van TJCII wereldwijd is: Messiaanse Joods, katholiek, luthers, anglicaans en evangelisch in een team van zeven! Ook kwamen er twee voorbidders naar voren en een echtpaar met een profetische gave, die bereid zijn dit nationale team te ondersteunen. Het nationale team heeft me gevraagd voorlopig bij hun bijeenkomsten aanwezig te zijn, aangezien ze nog zo jong zijn in hun wandel met en begrip van de visie van TJCII. Ik kan je zeggen: ik word enorm bemoedigd door wat er tijdens die bijeenkomsten gebeurt! En de twee voorbidders zijn een gezegende aanvulling op onze wekelijkse Franstalige voorbede.

Na deze prachtige dagen ging ik mee naar huis met het anglicaans/evangelische echtpaar. Met hem, Roger, ben ik al bevriend sinds mijn tienerjaren. En ik was zo blij om eindelijk zijn vrouw, Maud, te ontmoeten! Roger en Maud zijn ook de oprichters van Mission 4 Unity, de bediening voor eenheid in het Lichaam van de Messias, via welke ik donaties ontvang voor mijn leven als missionaris. Ik was blij dat ik nog wat meer tijd met hen kon doorbrengen en bij hen thuis kon zijn. Ze wonen vlakbij Toulouse. Op mijn laatste dag bij hen, zondag 8 maart, bezochten we hun kerk en zijn daarna de stad ingegaan. Dit was niet zozeer om bezienswaardigheden te bekijken, maar met de focus op gebed. Ik was me aan het voorbereiden om naar Spanje te gaan om de geschiedenis van de Spaanse Inquisitie in gebed aan te raken. En slechts enkele dagen eerder had ik ontdekt dat het eerste tribunaal van de Inquisitie in Toulouse was! Er is een verschil tussen de Inquisitie in de rest van Europa en de Spaanse Inquisitie (die ook naar Portugal en de Nieuwe Wereld, dat is Zuid-Amerika, ging), maar toch… Ik begreep dat het Gods was dat ik naar Toulouse kon gaan om te bidden op de plek waar dit eerste tribunaal was geweest. Het voelde als het aanraken van de fundamenten. Het was een zeer betekenisvolle tijd van gebed en verootmoediging, en zo bijzonder om dit te mogen doen samen met mijn niet-katholieke vrienden, die door diezelfde Inquisitie zouden zijn vervolgd!

De volgende dag reisde ik naar Spanje voor een groot avontuur. Ik wist alleen dat ik de geschiedenis van de Inquisitie in Spanje in gebed wilde aanraken. En ik wist van drie steden die ik wilde bezoeken. Maar ik had geen duidelijk plan en niets geregeld voor verblijf of vervoer. Het zou echt een dag-tot-dag, stap-voor-stap avontuur worden, waarbij ik probeerde te wandelen op de weg die God voor mij had voorbereid. Ik kan je vertellen: het is een geweldig geweest, en ik heb dagelijks de trouw, voorzienigheid en leiding van Abba ervaren! Maar je zult moeten wachten op mijn volgende blogbericht om daarover te lezen 😉.

Om op de hoogte te blijven, klik hier