Een tafel voor de ogen van mijn tegenstanders (Ps 23:5)

Dit is de derde dag van de oorlog met Iran. Er zijn op vrijdagavond twee golven van aanvallen vanuit Iran geweest en in de nacht nog eens twee. Op shabbat overdag is het rustig geweest, maar in de avond is er weer een golf geweest en vroeg vanochtend weer. Elke golf van aanvallen brengt spanning, angst, vernietiging en ook vaak dood met zich mee. Hoe sta ik hierin als voorbidder en wat is er zoal met mij gebeurd?

Op vrijdagavond ben ik naar een gezamenlijke shabbatmaaltijd geweest met een groep Messiaanse gelovigen hier uit Arad. Er was een hele goede sfeer met Gods aanwezigheid in ons midden. Tijdens de maaltijd hebben we 2 luchtalarmen gehad. Met een aantal zijn we het dak op gegaan om vanaf daar over de stad Arad en over het land Israël te bidden. Het was heel krachtig, ook om het ‘spel’ van de raketten en de luchtafweer in de lucht te zien. Ik ga wel vaker naar die shabbatmaaltijd toe, maar ik heb nog nooit zoveel eten bij elkaar gezien als deze keer en ook nog eens zo lekker! Het was echt Psalm 23 vers 5 in de praktijk:

U maakt voor mij de tafel gereed voor de ogen van mijn tegenstanders; U zalft mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over.

Nou zijn er waarschijnlijk mensen, die zich afvragen wat ik tijdens een raketaanval vanuit Iran bovenop het dak van een huis doe. Ik probeer bij elk alarm te vragen: Abba, waar zal ik naartoe gaan: naar de veilige kamer of naar een plek met zicht om te lofprijzen en voorbede te doen? Ik weet, dat ik veilig ben, als ik in Gods wil ben, dus die zoek ik boven alles! En ik ervaar ook echt, dat God me gebruikt als voorbidder deze dagen. Ik ben hier niet voor niets.

Op zaterdagochtend, na een wat gebroken nacht met 2 luchtalarmen (ik heb wonderlijk snel weer in kunnen slapen, God zij Dank!) werd ik om 8.15u wakker van wat ik dacht, dat weer een luchtalarm was. Ik stond op om weer naar de veilige kamer te gaan, toen ik in mijn geest een ‘tikje op mijn schouder’ voelde. Ik had Abba niet gevraagd, wat ik moest doen. Dus ik vroeg het op dat moment, en ik kreeg heel duidelijk in mijn hart: “Blijf hier”. Ik ben dus achter de piano gaan zitten en ben gaan lofprijzen. En Abba heeft me geleid in een half uurtje intense lofprijzing en voorbede, met bijzonder het vragen, dat Hij Zijn Geest over Israël uit zou storten. Later heb ik op mijn telefoon gekeken en was er geen alarm te bekennen (de luchtalarmen komen soms op je telefoon, soms op het systeem van de stad en soms op allebei binnen). En ieder die ik ernaar vroeg, heeft om die tijd ook geen alarm gehoord. Ik was wakker gemaakt om te lofprijzen!

Zaterdagmiddag zijn we weer met een deel van de groep van vrijdagavond bij elkaar gekomen voor een gezamenlijke maaltijd (de resten van vrijdag) en een tijd van lofprijzing en getuigenissen. Uiteindelijk werd het idee geopperd om de woestijn in te gaan. We zijn met z’n zevenen in de jeep van één van de groep gestapt en hebben een hele mooie, gave tocht door de woestijn gemaakt. Op één van de plekken, waar we gestopt zijn, hebben we ook een tijd van lofprijzing gehad. Iemand had een harp bij zich. Zij heeft daarop gespeeld en ik heb vanuit mijn hart en vanuit de psalmen daarop gezongen. Het was een hele bijzondere tijd van lofprijzing en voorbede voor Israël, Iran en de hele moslimwereld.

Toen ik gisteravond net zo’n beetje insliep was er een alarm. Ook al was de aanval hier in Arad minimaal (in andere delen van het land niet!!!), ik was wakker en heb dus een langere tijd van lofprijzen en bidden genomen. Deze keer voelde ik niet specifiek Gods aanwezigheid of leiding, maar eerder een zwaarte. Uiteindelijk ben ik weer ingeslapen. Toen ik vanochtend wakker werd en het nieuws over de overledenen las, kwam er een golf van verdriet en rouw over mij. Ik ben dus achter de piano gaan zitten en ben gaan zingen over Gods onvoorwaardelijke liefde voor ons. In het lied Reckless Love, dat ik zong staat, dat God vecht totdat wij gevonden zijn. Ik ervaar, dat God in deze dagen vecht om het hart van Israël terug te krijgen. Ook al het verdriet, waar Israël nu doorheen gaat is onderdeel van dat gevecht. Verdriet maakt onze harten toegankelijker, zachter. En God wil Israëls hart weer lief kunnen hebben, zoals Hij dat ook bij ons wil.

Als voorbidder gaat er veel van wat God met mij deelt door mijn eigen emoties heen. Dat is soms best heftig. Ik ben heel dankbaar om hier nu te mogen zijn. Ik voel me bevoorrecht. Ik ervaar, dat God me gebruikt. En zoals ik ook in mijn vorige update schreef: ik ben in shalom. Tegelijkertijd is het uitdagend, vraagt het veel van me en voel ik me echt niet altijd krachtig. Ik ben dus ook zó dankbaar voor zoveel mensen, die voor me bidden en met me meeleven. Dat is echt een grote steun! Dank jullie wel!