Een extra maand in Israël

Zoals jullie waarschijnlijk in mijn laatste blog hebben gelezen, heb ik last gehad van blindedarmontsteking en ben ik in Israël geopereerd. Alles is goed gegaan en als je de blog nog niet hebt gelezen, kan ik je echt aanraden om dat te doen. Het staat vol met Gods aanwezigheid! Na de operatie kreeg ik het advies om de eerste maand niet meer dan 3 kg te tillen en niet te vliegen. Dus heb ik mijn vlucht, die twee weken na de operatie gepland stond, geannuleerd en ben ik gebleven tot na mijn controlebezoek zes weken na de operatie. Daardoor bleef ik een maand langer in Israël dan gepland. Deze tijd was vooral een tijd van herstel en rust, maar er zijn ook een aantal belangrijke dingen gebeurd die ik graag wil delen.

Het eerste is dat we een internationale TJCII-bijeenkomst hadden in Jeruzalem. Deze begon slechts een paar dagen na mijn operatie en ik wist niet zeker of ik erbij zou kunnen zijn. Maar God gaf me de genade en voor de eerste dagen een bed 😉. Ja, een bed! Een dierbare vriendin die op de plek woont waar de bijeenkomst plaatsvond, bood me haar bed aan om te slapen wanneer dat nodig was. Dat betekende dat ik de eerste dag twee keer een uur heb geslapen. De tweede en derde dag slechts één keer. Maar dat was opnieuw een geweldige zegen en voorzienigheid van God! De bijeenkomst zelf was heel bijzonder. Er waren mensen uit alle hoeken van de wereld bijeen in eenheid, op zoek naar Gods hart. Dit was niet mijn eerste internationale TJCII-bijeenkomst, hoewel het wel de grootste was in internationaal opzicht. Wat ik anders vond dan bij andere bijeenkomsten, is dat we heel open konden praten over gevoelige en pijnlijke onderwerpen, meer open dan ooit tevoren. Ik denk dat dit mogelijk was dankzij de intensieve voorbereiding die velen van ons hadden gedaan van een langere tijd vasten en bidden. En nu, ongeveer twee maanden later, proberen we hiermee verder te gaan en het uit te werken. Dit zal nog een proces zijn, maar ik ben ervan overtuigd dat alleen al het feit dat we op weg zijn (de Weg = Yeshua 😉) de beste plek is om te zijn en dat God zelf het in en door ons zal uitwerken.

Door deze extra maand in Israël kon ik aanwezig zijn bij een andere gebeurtenis. De gebeurtenis zelf is erg verdrietig: het overlijden van een goede vriendin van mij, Dilia, slechts 39 jaar oud. Maar ik ben ZO dankbaar dat ik hier nog was. We kenden elkaar al sinds 2010, maar zijn pas de laatste paar jaar echt vrienden geworden. We hadden nogal wat dingen gemeen, maar het meest opvallende was onze Nederlandse/internationale achtergrond. Hierdoor hadden we veel vergelijkbare ervaringen en hadden we vaak veel plezier met het uitwisselen van verhalen. Vanaf het moment dat ze de diagnose kanker kreeg, ben ik natuurlijk voor haar gaan bidden. Maar zoals ze zelf zei: “Natuurlijk wil ik graag genezen worden, maar belangrijker is dat Gods wil in mijn leven gebeurt en dat ik elke dag kan nemen zoals hij komt”. Dus bad ik voor en met haar om de kracht om deze ziekte aan te kunnen en dat Gods wil zou gebeuren (en moge dat genezing zijn!). Ik denk dat het belangrijkste wat ik in dit proces op een nieuwe en diepere manier heb geleerd, is dat ons leven aan de Heer toebehoort en dat onze tijd echt in Gods handen ligt.

Vijf weken voordat ze overleed, kon ik Dilia voor de laatste keer bezoeken. Ik wist dat de kans groot was dat dit de laatste keer zou zijn. Ze had het al erg moeilijk en had net een zware week achter de rug. Die zondagochtend voelde ze zich best goed en zaten we buiten op haar veranda. We spraken over leven en dood en genoten van de vogels die de bomen in haar tuin en in de tuin van de buren bezochten. Het waren prachtige vogels: de Palestijnse honingzuiger Palestijnse honingzuiger - Wikipedia en de Europese bijeneter Bijeneter - Wikipedia. Drie weken later spraken we elkaar nog twintig minuten aan de telefoon. En toen, op de zondagochtend dat ze overleed, zat ik in Arad te ontbijten. En zonder duidelijke reden kwam het beeld van een Palestijnse honingzuiger in me op. Natuurlijk dacht ik aan mijn laatste bezoek aan Dilia en bedacht ik hoe vogels en vlinders symbolen zijn die kinderen die op het punt staan te sterven vaak gebruiken. Kort daarna kreeg ik het nieuws van haar overlijden. Ik geloof dat God me een teken heeft gegeven...

Ik ben zo dankbaar dat ik hier in Israël was. Dat ik naar de begrafenis kon gaan en ook shiva kon zitten, de joodse rouwtraditie, en wat tijd kon doorbrengen met haar ouders en andere vrienden die om haar heen stonden. Ja, er is de pijn van het verlies. En ja, er is de troost van de hoop in Messias Yeshua. Ik ben dankbaar dat zij in mijn leven was en dat ik er tot het einde voor haar kon zijn. Moge zij wonen in het huis van de Heer (Ps 27:4).

Drie weken geleden heb ik Israël verlaten, nadat ik bij mijn controle na de operatie een ‘alles-is-goed’ had gekregen. Ik ben naar Polen gereisd om bij de Fountain of Tears in Brzezinka, Oświęcim, te zijn, op slechts 300 meter van de toegangspoorten van het concentratiekamp Auschwitz-Birkenau. Over mijn tijd hier zal ik in een andere blog schrijven, hopelijk snel 😉.

Om op de hoogte te blijven, klik hier