De berg opgaan

Een paar weken geleden was ik best ontmoedigd. Ik was naar hier, Arad, gekomen met een flinke lijst van dingen, die ik in deze tijd wilde doen. En door een laag energieniveau, het gevoel hebben, dat tijd door mijn vingers wegglipte en telkens weer dingen die op mijn planning erbij kwamen, was die to-do lijst een enorme berg voor mij, die mij verlamde. Ik was er met Esther, mijn gebedsmaatje, over aan het bidden. Ik had al gedacht, dat God waarschijnlijk een heel aantal dingen van die lijst af zou halen, als ik er met Hem voor zou gaan zitten. Dingen, die uit mijn verwachtingen van mezelf kwamen, maar niet per sé van Hem. Maar er gebeurde iets anders: ik zag ineens de Negev voor me en die mooie en uitdagende bergen, die ik tijdens de wandeling had bedwongen. En ik had ervaren: ja, het kan soms echt zwaar zijn, maar het is ook zó mooi!

En na ieder stukje klimmen heb je een ander uitzicht. En soms kom je onderweg, midden in die woestijn, ineens een bloemetje tegen. En de rotsen zelf zijn ook al zo mooi. En ik voelde hoe God mij uitnodigde om samen met Hem die berg van dingen, die ik moet doen, te bedwingen. Om samen met Hem dit avontuur aan te gaan, wetende, dat er onderweg zoveel moois te ontdekken is. En dat je altijd even kan stoppen om uit te rusten, om wat te eten of te drinken. En dat er op de echt moeilijke stukken altijd een helpende hand is, die je even omhoog trekt. Dit gaf mij een boost energie, waar er vlak daarvoor nog verlamming was! Ja, onze God kan onze harten in een oogwenk veranderen en daarmee ons hele perspectief. Hallelujah!