Ik had nergens anders willen zijn op dat moment!

7 Oktober kwam in zicht en ik wilde echt in Israël zijn om dat met Israël te beleven, met haar de pijn te voelen en te rouwen en om te bemoedigen.

De 3 weken in Israël zijn heel bijzonder geweest. Ja, ik heb de pijn gevoeld, gerouwd en bemoedigd, maar ik ben zelf ook zeer bemoedigd. Dat is toch altijd weer zó rijk in Gods Koninkrijk: Hij geeft je altijd meer, dan je denkt, verwacht of je zelfs maar voor kan stellen. Als antwoord op de vraag, die ik meestal gesteld krijg “Is het wel veilig?”: Sowieso weet ik, dat waar ik ook ben, ik in Gods handen ben en er niets gebeurt, wat Hij niet toestaat en wat Hij niet ten goede kan gebruiken. En verder heb ik tijdens deze reis enorm Gods bescherming en vrede om me heen ervaren. Zo zijn er terroristische aanslagen geweest dichtbij plekken, waar ik naartoe zou gaan, maar die vonden eerder of later plaats, dan dat ik daar was. En toen ik bij mijn vrienden in de buurt van Haifa was, is er in dat dorp geen enkel luchtalarm geweest. En dat terwijl die wel dagelijks plaatsvonden voordat ik kwam en er in de plaatsen om ons heen wel luchtalarmen afgingen. Maar het meest wonderlijke is wel de innerlijke vrede en vreugde, die ik de hele tijd heb mogen ervaren en waarvan ik ook naar Israëliërs heb mogen getuigen. En dat is een getuigenis, dat wordt ontvangen, Halleluja!

Het mooiste moment was voor mij de massale raketaanval vanuit Iran op 1 oktober. Voordat jullie nu denken, dat ik helemaal van het padje af ben, laat me dit toelichten. Ik was die avond naar een dienst van een Messiaanse gemeente, waar we ook de Maaltijd des Heren hebben gevierd. In de preek sprak de voorganger vanuit 1 Korintiërs 11:24-26. We worden hier opgeroepen om te gedenken en dit gedenken is een verkondiging van de dood des Heren. De voorganger legde duidelijk uit, dat het niet alleen een verkondigen is van de dood van Yeshua, maar ook van Zijn verrijzenis, Zijn hemelvaart en daarmee Zijn koningschap (want Hij zit vanaf dat moment aan de rechterhand van de Vader) en Zijn wederkomst. Een paar minuten later, terwijl we met de Maaltijd des Heren beginnen, beginnen de luchtalarmen en alarmmeldingen op onze telefoons en even later de geluiden van explosies van het afweergeschut. We hebben besloten om gewoon in de kapel van Christchurch te blijven en verder te gaan met vieren, met gedenken, met het verkondigen van Yeshua’s dood, verrijzenis, koningschap en wederkomst. Ik was in volledige shalom en ervoer echt: dit is waar wij als Lichaam van de Messias toe geroepen zijn. We zijn geroepen om tegenover en zelfs middenin vernietiging, dood, verderf, haat en gebrokenheid de overwinning van het Lam van God te verkondigen. Ik had nergens anders willen zijn op dat moment! Het was een stukje hemel (Gods koninkrijk) op aarde…