Delen in datzelfde hartsverlangen van onze God

Na deze mooie week, die zeker nog vervolg gaat hebben, ben ik naar Polen gereisd. Hier heb ik ruim 3 weken bij mijn TJCII-zus in haar flat in Krakow kunnen wonen. Dit is een tijd van meer inkeer geweest, lange tijden met God en een begin maken van uitrusten en reflecteren. Ook heb ik mooie ontmoetingen gehad: met TJCII vrienden, met de moeder van mijn TJCII-zus, met daklozen, met vrienden uit de VS, met een Joodse gemeenschap uit Genève, met mensen van een lokale katholieke charismatische gemeenschap, en nog meer. Ik ben eigenlijk geen stadsmens, maar ik HOU van Krakow!

Mijn laatste stop op weg naar Nederland was het TJCII familieweekend aan het Balatonmeer in Hongarije. 4 Dagen hebben we samen gehad met mensen die aan TJCII verbonden zijn vanuit alle hoeken van Europa. Het is een superrijke tijd geweest, met veel van Gods aanwezigheid, mooie ontmoetingen, een rijkdom aan culturen en diepgaande gebedsmomenten. Ik realiseerde me daar ook weer: wat ben ik toch bevoorrecht en wat zijn wij van TJCII in Europa toch bevoorrecht, om met zoveel mensen bij elkaar te kunnen zijn, die allemaal delen in datzelfde hartsverlangen van onze God naar herstel en eenheid in het Lichaam van de Messias.

Moe, maar voldaan ben ik daarna met de Nederlandse delegatie terug naar Nederland gereisd. Hier ben ik vanaf begin december en het is nog steeds een tijd van verder uitrusten, verwerken (bijv. het schrijven van verschillende verslagen), reflecteren en vooruitkijken. Ik merk, dat ik hier in Nederland niet per sé de ruimte heb om allerlei dingen te doen en mensen te zien. Dat vind ik wel jammer, maar ik ben ook dankbaar, dat Nederland voor mij gewoon een haven van rust mag zijn. Wat betreft het vooruitkijken, is de laatste week ineens veel helder geworden.